Sunday, 4 April 2010

(27) Voor het laatst in Loosduinen

Donderdag 1 april was het dan eindelijk zo ver, het verhuizen naar Norge! En het bleek toch geen grap te zijn!

De Veerboot van Danmark naar Norge was gereserveerd voor 2 april om 12:45 uur. De autorit naar Hirtshals is pak em beet een 1000 kilometer, dus grof gerekend moet je uitgaan van minimaal 10 uur reistijd.
Met dergelijke schattingen moet je zeer voorzichtig zijn, weet ik uit ervaring.
We gingen daarom om 21:00 rijden, met de bedoeling zo lang mogelijk door te rijden tot we  te moe waren.

Ook nu was er weer het nodige aan tegenslag; in Duitsland is men massaal de wegen aan het renoveren, wat betekent dat je niet harder dan 80 km/uur mag rijden. Hoe snel de volgestouwde verhuiswagen zou kunnen is een ander punt, dat zich moeilijk in liet schatten. Het vermogen was soms echt aan de matige kant als het stijgingspercentage toe nam. 80 km/u was dan de max! In Norge zelf was het soms zo erg dat er niet meer inzat dan 30 km/u... (Iveco Daily)

Verstandig besluit derhalve om ruim op tijd weg te gaan! We waren anderhalf uur voor het vertrek van het veer, ingecheckt. Wel is ook nu weer duidelijk geworden hoe onhandig het is om zo'n afstand af te leggen en dan een strakke deadline te hebben. Het is een keuze, maar beter is het om dicht bij het veer een tijdje te verblijven, bijv. door een overnachting te regelen. Gevolg is uiteraard dat er toch wel kostbare tijd verloren gaat (of lijkt te gaan).

Op de boot naar Larvik konden we zo'n 4 uur ontspannen.
Eenmaal van boord was het een spannend moment om met de hele wagen bij de douane aan te kloppen. De ingevulde 'Importation of removal goods Declaration', was in orde en naar het leek voornamelijk voor de omroepbijdrage die men hier nog verplicht is te betalen als je een TV heb (en wie heeft dat niet). Een lijst van 'removal goods' had ik bijgevoegd, en een blik erop was voldoende om akkoord te gaan met de import. De verhuiswagen is dus niet geopend. Je moet soms een beetje geluk hebben, immers voor het zelfde geld mag je de boel overhoop halen omdat ze het willen controleren. Na een kwartiertje konden we de laatste, en uiteraard mooiste, etappe starten. Het was vroeg in de avond en de zon scheen over de bergtoppen. Het had al 10 dagen geregend, maar nu was het heerlijk weer! De zon en blauwe lucht deden de beleving van de natuur veel goed.



Rond 19:00 uur kwamen we in Tørdal aan alwaar de verhuurder reeds was en in huis alvast de verwarming aan had gezet. We kregen een rondleiding en enkele instructies. Ik voelde mij er meteen thuis, net als de eerste keer een paar weken geleden. Echt heel fijn wonen is het daar, dat weet ik nu al.

We hebben wat spullen naar binnen gehaald, waaronder matrassen om op te slapen. De volgende ochtend was de wagen binnen no-time leeg. Om 10:00 uur werd als laatste de wasmachine naar binnen gereden.




Over de te nemen terugweg moest nu een beslissing vallen. Het Larvik veer heeft onhandige vertrektijden dus die was niet favoriet. We kozen daarom voor de langere route via Zweden (1700 km). We vertrokken om 12:30 uur bij het huis. Dat deed ik nu al met een beetje pijn in het hart. Het weer was weer prima, iets mistig, maar dat trok geleidelijk open.

Na vele kilometers gevreten te hebben kwamen we 24 uur later in Den Haag aan.
Het doorrijden in de nacht is niet iets waar je lichtzinnig over mag denken! Het is erg zwaar! Maar met twee chauffeurs, waarvan er een een natuurtalent leek te bezitten voor het in de nacht rijden, was het te doen.


Jeff, je bent een Westlandse Kanjer!!!!



Een goede nachtrust hebben we nu wel dik verdiend!

Als ik uitgerust ben (morgen of een dag later) zal ik voor het laatst de deur in Loosduinen achter mij dichttrekken. Omdat ik nu alleen moet rijden is het voor de hand liggend te kiezen voor een reis over twee dagen.

-