Sunday, 30 January 2011

(79) Toevallig...

Ik geloof niet in toevalligheden, alles heeft volgens mij een bedoeling en gebeurt niet zomaar!
Zo zijn er een aantal dingen gebeurd deze week die het vermelden waard zijn.

De auto van mijn collega die op de 'Melkweg' lift zit staat regelmatig naast mijn auto geparkeerd (of andersom...).
Deze week vielen mij de kentekenplaten op: NE16427 & NE16527... dat staat dan naast elkaar met zeggen en schrijven 100 kentekenplaten ertussen! Hahahaha.... ik kan van dat soort dingen genieten, klink wellicht vreemd maar ja; thats me!

Op zaterdag moest ik, zoals elke dag, een proefrit maken op de lift; Ik sta klaar om een van de telescoopstangen te pakken en ik mis... "vreemd" dacht ik nog. De volgende heb ik wel te pakken en ben op weg naar de eerste mast alwaar ik de wielen en het loopwerk zal controleren. Een tiental meter de helling op kwam de uit de katrol getrokken draad steeds strakker te staan, en ik probeerde door eraan te trekken wat meer 'touw' te krijgen... lukte niet en ik werd zelfs een stukje de lucht in getild. Nu ben ik niet zó zwaar maar ik moet er niet aan denken dat dit gebeurt als er een kind deze stang zou hebben genomen. Ik meld op de mobilofoon het probleem en men verzoekt de lift te stoppen. Omdat de bewuste stang inmiddels al weer tientallen meters verder was en ik zo snel niet het nummer had genoteerd, moest ik (al was het maar voor de zekerheid) alle stangen testen en bij de boosdoener de stang demonteren.  Je moet weten dat een dag eerder een herstelwerkzaamheid had plaatsgevonden, waardoor alle lege plekken weer van een stang waren voorzien.
Ik alle stangen testen en uiteindelijk de bewuste stang gevonden. Hoe groot is de kans dat ik van de 35 stangen juist dé stang tref die een defect heeft? Dat kan toch geen toeval zijn!?
Ik moest denken aan de tijd van toen ik nog een glastuinbouwbedrijf had; in het voorjaar kon ik bij wijze van spreken tijdens het werken 'voelen' dat er een bepaalde plant geen water had. Om het me té toevallig leek, ging ik dus toch maar even alle omringende planten na, en het bleek écht alleen die ene plant te zijn die ik in de gaten kreeg! Bijzonder! 


Deze week bedacht ik me dat ik best eens een koekebakpan op de houtkachel zou kunnen zetten om te proberen een spiegel-ei te bakken. En jawel hoor; een goed gebakken ei was het resultaat! Mooi, hoef ik daar geen elektra meer voor te gebruiken!

Na het nodige vallen en opstaan is het dan eindelijk zover gekomen; ik had vrijdag voor het eerst een gevoel van plezier bij het op de ski's staan en in de afdaling gaan! Deze week had ik in plaats van gewoon maar wat doen, wat aan techniek gewerkt. Tuurlijk, dat had ik meteen moeten doen, maar het zal de angst geweest zijn die mij steeds alle ankers uit deed gooien. De bocht naar rechts ging reeds goed, maar als ik vervolgens weer naar links draaide, bleef mijn linkerbeen 'hangen' en kon ik slechts in V vorm op enige afremming rekenen. Geloof me dat is niet voldoende als het steil is! Ski's moeten naast elkaar staan en min of meer dwars op de helling; op die manier kan de snelheid geminderd worden. Maar goed gelukkig krijg ik de slag te pakken!

Deze week was het in de ochtend weer -21 dus kon ik het resultaat van de vervangen gloeipluggen zien. De Volkswagen start weer als een zonnetje! Je kan 'iets' merken dat het weldegelijk koud is maar het starten is nu geen enkel probleem meer! Dus mensen, als iemand je straks op de mouw wil spelden dat een 'goede' auto bij temperaturen onder de -20 lastig te starten is; geloof ze niet! Ga naar de garage en laat de boel checken! Nu heb ik een dieselmotor, maar ik denk dat het bij een benzinemotor ook geen probleem mag zijn!

Hier wat recente foto's

-

Sunday, 23 January 2011

(78) Als 'n Raket

Kinderen kennen geen angst bij het skiën, hoor ik mensen wel eens beweren. Zien is geloven in dit geval... toen ik op de 'Grote Beer' stond zag ik het keer op keer bevestigd; niks slalomen, niks afremmen! Als een raket komen die ukken naar beneden zetten! Gaaf om te zien!

De 'Grote Beer' is een mechanisch drama, zodat het noodzakelijk is dat de operator de hele dag buiten bij de lift moet staan om de telescoopstangen vrij te geven als er een klant komt. (in theorie komen die automatisch vrij als een sensor geraakt wordt). Dat was dus de eerste dag dat ik niet in een verwarmd hokje kon vertoeven! Buiten het steeds aan een koord trekken, is het weinig fysiek werk, dus de kou krijgt op een bepaald moment wel vat op je lijf. Blijven bewegen is dan het devies. Alsof ik het aanvoelde, had ik een dag eerder een paar degelijke kevlar skihandschoenen gekocht, die erg goed van pas kwamen! Ook had ik mezelf een termo met koffie meegegeven, dat was voor het eerst!... nu was het slechts -3 op deze dag, en ik moet er nog even niet aan denken hoe dat gaat zijn als ik dat bij -20 moet klaren... deze lift ga ik elke week op dinsdag bemannen, dus dat moment komt vroeg of laat. Brrrr.... enne... laat ik de mazzel hebben dat juist op die dag een grote groep Denen een ski-cursus gingen volgen; allemaal op mijn lift... natuurlijk! totaal 3000 passeringen bij de paslezer! Terwijl de stoeltjeslift er slechts 700 had op die dag. "Heb ik dat?!"
Deze dag ook voor het eerst het laatste stuk van de berg afgekomen zonder te remmen; het ging goed, maar eerlijk gezegd had ik het toch liever zigzaggend gedaan.

Het sociale element van bij de lift staan heeft ook wel zijn charme, mensen die je lachend aankijken en bedanken als je de telescoopstang aangeeft, en ook mensen die geen enkele emotie op hun gezicht tonen, wellicht omdat alle focus op het aannemen van de stang ligt. Het leukste was de opa met zijn kleinkind die ik eerder op de Kleine Beer' had zien oefenen, die kwam nu naar de grote beer... uiteraard weer met een beetje spanning, maar het ging helemaal goed! En een paar keer later was het meisje van kleuterleeftijd net even sneller dan opa bij de stang en ging ze er in der eentje mee vandoor! De bewonderende blik van opa was om in te lijsten, zo mooi! 

Qua weer blijft dit land me verbazen, echt! maandag was het dik boven nul in Gautefal; de hele parkeerplaats was een baggerbende van gesmolten sneeuw, en hemelsbreed 15 kilometer verder (bij mij thuis dus) was het -7... Dat is toch niet te geloven?! En toen ik dinsdag bij Gautefall wegreed was het -3, en thuis -12... geen pijl op te trekken, ik stelde het al eerder geloof ik.

Deze winter in Norge is trouwens een hele vreemde! hadden we in november/december nog weken van -20 met op dagen uitschieters tot -27; nu is het al weken rond de -5 en zal daarin deze maand ook geen verandering meer te verwachten zijn. Deze winter zal volgens mij dan ook niet de geschiedenis ingaan als de koudste; daar gaat februari met geen mogelijkheid iets aan veranderen. Zaterdag was het in heel Drangedal +5 en stond er een straffe wind. Het deed me denken aan Nederland; daar waar de temperatuur aangenaam aan zou moeten voelen, maar het niet doet omdat het waait. Voor het gevoel, 'koud' dus! Hopelijk gaat het snel weer vriezen, zodat de gevoelstemperatuur weer aangenaam wordt...hahahhaha 


Grappig om te vertellen is dat de muntjes van 1 kroner (waarde 12 eurocent) regelmatig als O-ringetje onder een schroef worden gestopt... kan vast de bedoeling niet zijn van de Noorse Staat, maar het gebeurt hoedanook. Kan me ook voorstellen dat een zakje met O-ringen die daar speciaal voor gemaakt zijn, niet eens goedkoper zijn. Eens kijken in de doehetzelf catalogus... en wat zeg ik je... hetzelfde formaat ring kost 2 kroner... hahahaha 

Niet helemaal handig was het feit dat de deuren van de auto deze week op slot sprongen door weetikwat voor probleem. Ik ga even uit van bevriezing.
Raar fenomeen om in de auto te zitten en geen van de twee deuren open te krijgen van de binnenkant. Het raampje naar beneden draaien en de deur van buiten open doen helpt dan, maar ook dat was niet altijd mogelijk zodat ik via de passagiers portier naar buiten moest! Nouja!!!! De boel met kruipolie ingespoten, in de hoop dat dit niet meer gebeurt. 



'Steinras' - ook dit is Drangedal! Even buiten het centrum kwam de chauffeur eerder deze winter met lichte verwondingen en de schrik vrij. Je zal het op je pad tegenkomen! Uff! AUW!!!

Donderdag was de rit naar huis vanaf de norskkurs adembenemend! De maan reflecteerde, direct na een volle maan, weer zoveel zonlicht dat de omgeving sprookjesachtig werd. De bomen hadden nog de sneeuw van een week geleden op hun takken wat prachtige contouren gaf. Ik zou er tientallen foto's van willen maken, maar dat lukt gewoon niet met dit soort pracht van schemerlicht. Het beste kan je zoiets op een schilderij tonen denk ik.

Vrijdag een nieuwe afdaling in gedachte gehad... een groene piste met het nummer (12)... juist ja... ik geloof dat ik in plaats daarvan op de zwarte piste van (13...!) terecht ben gekomen... toen ik dat eenmaal in de gaten had, ben ik gestopt en ben ik te voet naar beneden gelopen. Ja een beetje laf, maar liever dat dan dat ze me tussen de bomen vandaan moeten plukken!

-

Sunday, 16 January 2011

(77) Tweelingen

Het was vrij windstil geweest de dagen in het begin van de week, en er was veel sneeuw gevallen, ook op de bomen.
Niets vermoedend, nou ja bij wijze van spreken dan, reed ik naar huis en ineens stak er een stevige zijwind op. Niet dat ik dat in de auto kon voelen, maar de bomen schudden ineens hun hele sneeuwvoorraad op de weg uit, of beter gezegd pardoes op mijn voorruit... het werd even zwart voor mijn ogen...( of eigenlijk wit) het duurde even voor ik de weg weer zag. Niet gevaarlijk, maar wel even schrikken!

In de midweek drie dagen bij Van Ameyde in Oslo gewerkt. Een vervolg training voor het scannen van documenten. Het was weer lekker ouderwets om op kantoor te zitten. Het ging ook dit keer weer zonder problemen. 
Doordat ik de avonden (en die beginnen hier om vier uur s'middags) voor mezelf had, kon ik de stad een beetje verkennen. Fijn langs de haven gelopen, waar het zelfs op deze doordeweekse dagen behoorlijk toeristisch was. Erg veel uitgaansgelegenheid hier! En een prachtige omgeving om even de benen te strekken en wat frisse zee-lucht te scheppen. Ook zijn er veel winkels geopend s'avonds, ik heb mijn ogen uit gekeken in 'Oslo City' een winkelcentrum in een torenflat vlak bij het centraal station. Zo zag ik er een platenzaak waar ze CD's verkochten die ik in tientallen jaren niet gezien had! 

Aan het eind van deze week ook op het vijfde en laatste liftstation gezeten 'Tvillingen' (Tweelingen). Het kan geen toeval zijn dat het nummer van dit artikel een tweeling '7' in zich heeft....hahahhaha. De Tvillingen lift is een sleeplift die naar de enige zwarte piste gaat, maar je kan op de top ook rechtsaf als je dat te gortig is! Ook deze lift moet je met de ski's ondergebonden in de ochtend controleren. Het skiën gaat nu al zo goed dat ik zonder te vallen weer in het dal kan komen! 

Onwijs grappig, of moet ik zeggen imposant, is dat kinderen van twee turven hoog zelfstandig zo'n sleeplift stang bekomen! Flott! Of soms geholpen door een ander kind die zich met één turf meer al een hele kanjer vindt.
Perfecte temperatuur om te skiën trouwens! Niet kouder dan 5 minusgraden... Ik heb me laten vertellen dat het vorig jaar in deze tijd -26 was. De vorstperioden gaan hier normaal wel van gematigde vorst tot strenge vorst, maar er is geen pijl op te trekken. De komende paar dagen komt het kwik weer in de pluss-grader. Niet normaal voor de tijd van het jaar! Net als in NL zijn januari en februari de koudste wintermaanden, en dan verwacht je geen +5!


Vrijdag zat mijn volgende bier-experiment (Danish Style Pilsner) een week in de fles, dus kon daarvan een flesje geopend worden voor een smaakproef. Ook dit is weer een pilsje om van te watertanden! Echt heel lekker bier! Alles  gaat tegenwoordig in de 33cl flesjes van de Scandinavische brouwers, wat wel zo handig is!

Erg goed bericht: ik heb een bod op mijn huis gekregen! Iets lager dan verwacht, maar ik neem het met graagte aan! Nu nog even hopen dat het voor de koper financieel ook in orde komt, en dan kan ik op zoek naar een koophuis hier in 'mijn' Drangedal.

Deze week mee gedaan aan een reddingsoefening. Een keer per maand wordt er geoefend in het redden van mensen die vast zijn komen te zitten in de stoeltjeslift. Wettelijk is bepaald dat in geval van nood (bv. uitvallen installatie) alle passagiers binnen twee uur uit hun stoeltje bevrijd moeten worden. Ga er maar aanstaan! Omdat ik nog niet getraind was mocht ik als slachtoffer in een van de stoeltjes plaatsnemen en werd ik 'gered'. Leuk om te zien hoe dat in zijn werk gaat! Ik was onder de indruk van de professionaliteit van de mannen! De volgende keer zal ik waarschijnlijk in zo'n harnas over de kabel moeten glijden om iemand naar beneden te krijgen. Voor het zover is zal ik eerst genoeg op het 'droge' moeten oefenen.

-

Sunday, 9 January 2011

(76) De Melkweg

De eerste week in het kakelverse jaar!
Begon ik de week nog als ski-verhuurder, een paar dagen later werd ik ingezet op de ski-lift-sturing.
Bij een drietal stations mocht ik een uurtje meekijken om te zien wat de kneepjes van het vak zijn. Verantwoordelijk werk, waarbij het ook op de nodige concentratie aankomt. Niet ieders kopje thee, want aan saaiheid geen gebrek. Als tuinder ben ik wel gewend aan herhaal patronen, dus zit dit werk me als gegoten!
Dinsdag had ik al meteen mijn eerste actie-dag op 'Lille Bjørn' (Kleine Beer), een sleeplift van zeggen en schrijven 30 meter. Eigenlijk is dat station ook voor 'Store Bjørn' (Grote Beer), maar daarvan was de motor een dag eerder defect geraakt. Een makkie dus, waarbij ik rustig aan het lift-operator werk kon wennen. Bij een sleeplift is je werk niet zozeer aan de noodrem trekken, als wel herstarten als er een automatische stop komt. Uiteraard pas nadat je gezien hebt waarom de stop ontstond en het euvel verholpen hebt.

(sleeplift grote en kleine beer)

Woensdag zat ik op het hoogste punt (700 mrt) van de stoeltjeslift 'Karlsvogna', en donderdag op het basisstation van dezelfde lift. Omdat het de afgelopen dagen behoorlijk gesneeuwd had, werd op vrijdag ook de vierde lift geopend. Daarvoor hadden ze nog geen vaste 'chauffeur' dus daarop werd ik ingedeeld: 'Melkeveien' (de Melkweg).
De bedoeling was om elke dag een ander station te bedienen om zo de diverse handelingen eigen te maken, maar daarnaast om de vaste chauffeur een vrije dag te kunnen geven. Weken van meer dan tien dagen is geen uitzondering voor deze mannen! Mijn chef gaf aan dat ik zal rouleren als dat nodig is. Voorlopig zit ik op 'de Melkweg', dat een station is in een 'uithoek' van het ski-gebied. Midden in het bos zeg maar, heerlijk!

Zaterdag ben ik voor het eerst met ski's op de piste geweest.... zó wat zag ik dat even niet zitten zonder eerst even droog (lees: in de kleuter hoek) te hebben geoefend! Het is dus 10 jaar geleden dat ik voor het laatst op de ski stond, en dat waren ook nog eens 'snowblades'... (korte ski's waarmee je eenvoudig het skiën kan leren) 
In plaatst van mij brengen en halen zou ik beter een setje ski's bij de ski-verhuur kunnen halen en mijn eigen vervoer regelen, stelde mijn chef. Okay...  Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik hoe dan ook de uitdaging wel aanga, al is het met trillende benen...hahahaha.
Ik dus vroeg in de ochtend naar mijn oude stekkie bij de ski-verhuur, een passend setje uitgezocht en de Carving-ski ingesteld op mijn gewicht en de maat van de laars. Handig als je ook daar verstand van hebt! 
Mijn collega zei die ochtend: "als je langs de sleeplift naar beneden gaat, dan kan je de boel controleren (we kijken of de wielen goed draaien en niet zijn vastgevroren ofzo).
"uh.." zeg ik "ik heb tien jaar niet op ski's gestaan, dus skiën en omhoog kijken... ik dacht het niet, daarnaast is het ook nog een erg steil!". "ik ga liever op de ski naar het station en dan pak ik de sleeplift en check de boel". Uiteraard was dat geen probleem. Voordeel ook dat ik hierdoor wat ski-ervaring op kan doen. Hoewel het een groene (de meest simpele) piste is voor mij is het minste hoogteverschil al een uitdaging! "moeder!"....hahhahahaha
Aan het eind van de dag, 16:10 sloot ik de boel af en begon het al te schemeren. Onervaren en in het donker skiën... het zal toch niet?! Het was nog net licht genoeg zal ik maar zeggen, maar de ski-bril met getint glas moest ik afdoen. En toen de blauwe piste (iets steiler dan groen). "mamma...!" Hahahaha. Slechts een keer de controle verloren, maar voor de rest mocht ik niet klagen. Van de ene kant van de piste naar de andere kant, om vooral maar niet teveel snelheid te maken. Hier ga ik over een tijdje lachend op terug kijken! Als dan het vertrouwen er is en ik de plaats van 'angst', kan inruilen voor 'plezier'. 

SNEEUW
Ik heb me laten vertellen dat Norge iets van twintig (is wel erg veel!) soorten sneeuw kent.... 
Veel van de sneeuw die ik hier tot nu toe heb zien vallen komt niet in aanmerking als grondstof voor sneeuwpoppen, of sneeuwballen... het plakt vaak voor geen meter! In de hele periode van sneeuw, en die duurt nu toch al weer een week of tien, heb ik volgens mij nog geen sneeuwpop zien staan! 
Een paar weken geleden kwam voor mij de meest bijzonder uitziende sneeuw naar beneden: het leek wel op... ja waar leek het op? De structuur zag er bekend uit, maar ik kan er geen naam op plakken. Het had wel iets weg van de pluisjes van katoen!


Wil je trouwens geloven dat ik niet meer bij kan houden hoeveel sneeuw er deze week gevallen is? Een halve meter? 40 cm? Feit is dat het pad naar de houtvoorraad steeds duidelijker 'door' de sneeuw gaat.


En voor de mensen die zich afvragen of ik al die sneeuw inmiddels wel zat ben? Neen! Het is opmerkelijk dat ik er precies zo aan kan wennen als ik mij had voorgesteld. Het hoort er gewoon bij, en het is nog steeds prachtig mooi!

...en wat gaat de volgende week brengen?

-

Saturday, 1 January 2011

(75) Godt Nytt År!

De volgende ronde: het is zover! Ik heb één jaar vol met blog-artikelen! Eigenlijk een moment van evaluatie, maar dat laat ik nog even zitten. Ik wens iedereen een Godt Nytt År! Een Gelukkig Nieuwjaar!


In het begin van de week is het startprobleem van mijn auto dan toch opgelost; bij de VW-dealer constateerde de monteur dat er 3 van de 4 gloeipluggen niet juist functioneerde (dus kapot waren)! Hij heeft hierop alle vier de 'gloeiers' vervangen! Het mag eigenlijk een wonder heten dat ik mijn auto bij -25 nog aan de praat wist te krijgen. Wel had ik er bij wijze van experiment een 400 watt element onder gelegd die in een paar uur de motor enkele graden trachtte op te warmen. Gezien het feit dat het starten lukte, was de tijdelijke oplossing niet eens zo gek gevonden. Noem het de motorverwarmer van de hobbyist. Er zijn vast velen die het niet starten van een vervoersmiddel toch wel onder de meest vervelende momenten scharen. Gelukkig is het dan ook opgelost!

Bier: wat ook opgelost is is het flessen tekort! Ik bedacht me op een verlicht moment dat de supermarkt bierflessen met statiegeld terugneemt, en die zou ik dus wel eens in bruikleen kunnen nemen! Bij de buurtsuper gevraagd en dat was geen enkel probleem. Ik heb om te beginnen een kratje met 24 flesjes van 33 cl, tegen het statiegeld ad. 40 kroner, meegekregen. Ik kan nu dus in principe aan de lopende band bier maken! En ook is de eventuele verkoop nu makkelijker omdat de flesjes naar de supermarkt retour kunnen als ze leeg zijn. Das best handig voor de klant, maar aan de andere kant, komt men waarschijnlijk toch weer een nieuwe voorraad bier halen, en kan het net zo goed bij mij omgewisseld worden! We gaan wel kijken wat handig is.

Ski-senter: Deze week vier dagen op de ski-verhuur in touw. Elke dag leer ik weer iets nieuws over het wintersportgebeuren, en of de ski-uitrusting. Vrijdag zelfs een ski-set uitgeleend waarvan mijn collega's ook niet wisten hoe het werkte. Sta je daar ff voor joker! Ik naar de werkplaats en de oude baas erbij gevraagd om het in te stellen. De volgende keer kan ik het gelukkig zelf.

Het is trouwens erg leuk om de reacties van ouders van jonge kinderen te vernemen als ze de spullen inleveren. Vaak kan ik aan hun houding of gezichtsuitdrukking al zien hoe ze hebben genoten, en vraag ik hoe het ging. "ja, het was zó leuk!", of "het ging heel goed, en we hadden veel plezier". Op die momenten geniet je dan een mee van het plezier daar buiten in de sneeuw.
Dat grut, van amper twee turven hoog soms, gaf ik dan eerder op de dag een setje spullen mee; laarsjes van maat 27 (kleiner hebben we niet) een paar ski-tjes van 60 cm, en ski-stokjes... erg leuk!

Donderdag was het extreem druk op Gautefall! Een 20 meter lange rij bij de lift! Het weer was goed, na die periode van extreme kou was het nu bij -8 beter uit te houden op de piste. Die drukte was ook op de verhuurafdeling te merken, de dingen ging als over een lopende band door onze handen. We staan daar gemiddeld met z'n drieën, maar tussen de pieken sta je er ook vaak alleen. De boel weer op volgorde zetten, beetje opruimen, en heel veel tijd verspillen met wachten. Het is zoals de verkoper in een winkel, die staat toch vaak maar uit het raam te kijken om te zien of er al een klant komt. Het hoort erbij moet je maar denken!

Bij het instellen gaf ik gisteren wat uitleg aan een Engels sprekende klant, en begon aan mezelf te twijfelen toen ik maar niet op het Engelse woord voor 'vijftien' kon komen. Ik had al vaak Nederlanders horen zeggen dat je door de Noorse taal het Engels gaat verleren, en het is gewoon nog waar ook! Ik bleef maar 'femten' zeggen, en 'fifteen' kwam pas in me op toen ik er later aan terugdacht.

Oudejaarsavond: ik stond als een van de twee portiers in de after-ski bar van Gautefall...

Dit jaar is er aan een bar gewerkt en die ging een paar weken geleden open. De nieuwjaarsparty deden ze derhalve voor het eerst, en het was voor de organisatie best lastig om in te schatten hoeveel bezoekers er verwacht mochten worden.
Voorzichtig hield men toch maar rekening met het grootst mogelijke succes, waarbij toezicht gewenst zou zijn.

We stonden dus met zijn tweeën bij de deur; ID-kaarten controle, bandjes omdoen en entree (100 kr.) heffen.
Om iets over 20:00 kwamen de eersten hun toegang veiligstellen en gingen daarna meteen weer naar huis of onderkomen, om daar 'voor te gaan drinken'... "als ze straks te bezopen zijn, komen ze er niet in" werd door ons onderling afgesproken.
Om 23:00 hadden we pas 15 bezoekers....! En ineens kwamen ze vanuit het niets (of duisternis...) aanzetten!!!
We hebben uiteindelijk 110 mensen binnengelaten ('t cafe was daarmee bomvol), en helaas zo'n 20 mensen buiten moeten laten staan. Dat vonden ze natuurlijk niet leuk, maar ze dienden het maar te accepteren. Mijn collega was erg goed in het afhouden van de aandringende 'klanten'. Er is op de hele avond niets ongewenst gebeurd, alles ging op rolletjes! 
Puur gezelligheid, en een leuk M/V gemixt gezelschap met voornamelijk jeugd van rond de twintig.

De politie is een stuk of drie keer langs gekomen en stapte even het cafe binnen om de boel te checken (gewoon zich laten zien en rondkijken). In het verleden is er wel eens amok geweest, dus dat was voor de organisatie een fijn gebaar. Fijne gasten ook die agenten, gewoon normaal, en niet raar lopen doen als dronken gasten een beetje uit liepen te dagen.
Echt supert!


Om middernacht ging iedereen naar buiten om elkaar in de buitenlucht nieuwjaar te wensen, en ook werd een kleine hoeveelheid vuurwerk afgestoken.
Het 'Godt Nytt År' wensen gaat hier gewoon door het elkaar te zeggen, middels een omhelzing of een handdruk. Vreemd genoeg zou ik het in NL 'koud' gevonden hebben als men gewoon "gelukkig nieuwjaar" zou zeggen. Hier geeft het net zoveel kracht als de handdruk. Echt opmerkelijk! Is het de klank die de kracht heeft, of is het de mens die de woorden écht meent? Ik weet het niet, maar het is wel zeer prettig! Ook is hier op het werk het algemene gesmak niet gebruikelijk, ook daar gewoon het 'zeggen'. Hoe graag had ik dat nutteloze gesmak in NL afgeschaft gezien... en nu krijg ik het gewoon in mijn Norge als een toegift...hahhaha
Als 'uitsmijter' heb je een bepaalde status, en krijg je dus ook van veel wildvreemde een handdruk of knuffel. Van de kerels vond ik die knuffel niet zo boeiend, maar van de jonge dames... die gingen heerlijk spontaan om mijn nek hangen.
Oorzaak 'drank' ik weet het wel, maar toch prettig...hahahaha

De 'politi' kwam even voor 13:00 (sluitingstijd) nog even een laatste keer, en bleef tot de meeste gasten vertrokken waren. Gelijkelijk en zonder enig probleem ging iedereen tevreden huiswaarts.

Een zeer geslaagd feest!

-