Sunday, 23 January 2011

(78) Als 'n Raket

Kinderen kennen geen angst bij het skiën, hoor ik mensen wel eens beweren. Zien is geloven in dit geval... toen ik op de 'Grote Beer' stond zag ik het keer op keer bevestigd; niks slalomen, niks afremmen! Als een raket komen die ukken naar beneden zetten! Gaaf om te zien!

De 'Grote Beer' is een mechanisch drama, zodat het noodzakelijk is dat de operator de hele dag buiten bij de lift moet staan om de telescoopstangen vrij te geven als er een klant komt. (in theorie komen die automatisch vrij als een sensor geraakt wordt). Dat was dus de eerste dag dat ik niet in een verwarmd hokje kon vertoeven! Buiten het steeds aan een koord trekken, is het weinig fysiek werk, dus de kou krijgt op een bepaald moment wel vat op je lijf. Blijven bewegen is dan het devies. Alsof ik het aanvoelde, had ik een dag eerder een paar degelijke kevlar skihandschoenen gekocht, die erg goed van pas kwamen! Ook had ik mezelf een termo met koffie meegegeven, dat was voor het eerst!... nu was het slechts -3 op deze dag, en ik moet er nog even niet aan denken hoe dat gaat zijn als ik dat bij -20 moet klaren... deze lift ga ik elke week op dinsdag bemannen, dus dat moment komt vroeg of laat. Brrrr.... enne... laat ik de mazzel hebben dat juist op die dag een grote groep Denen een ski-cursus gingen volgen; allemaal op mijn lift... natuurlijk! totaal 3000 passeringen bij de paslezer! Terwijl de stoeltjeslift er slechts 700 had op die dag. "Heb ik dat?!"
Deze dag ook voor het eerst het laatste stuk van de berg afgekomen zonder te remmen; het ging goed, maar eerlijk gezegd had ik het toch liever zigzaggend gedaan.

Het sociale element van bij de lift staan heeft ook wel zijn charme, mensen die je lachend aankijken en bedanken als je de telescoopstang aangeeft, en ook mensen die geen enkele emotie op hun gezicht tonen, wellicht omdat alle focus op het aannemen van de stang ligt. Het leukste was de opa met zijn kleinkind die ik eerder op de Kleine Beer' had zien oefenen, die kwam nu naar de grote beer... uiteraard weer met een beetje spanning, maar het ging helemaal goed! En een paar keer later was het meisje van kleuterleeftijd net even sneller dan opa bij de stang en ging ze er in der eentje mee vandoor! De bewonderende blik van opa was om in te lijsten, zo mooi! 

Qua weer blijft dit land me verbazen, echt! maandag was het dik boven nul in Gautefal; de hele parkeerplaats was een baggerbende van gesmolten sneeuw, en hemelsbreed 15 kilometer verder (bij mij thuis dus) was het -7... Dat is toch niet te geloven?! En toen ik dinsdag bij Gautefall wegreed was het -3, en thuis -12... geen pijl op te trekken, ik stelde het al eerder geloof ik.

Deze winter in Norge is trouwens een hele vreemde! hadden we in november/december nog weken van -20 met op dagen uitschieters tot -27; nu is het al weken rond de -5 en zal daarin deze maand ook geen verandering meer te verwachten zijn. Deze winter zal volgens mij dan ook niet de geschiedenis ingaan als de koudste; daar gaat februari met geen mogelijkheid iets aan veranderen. Zaterdag was het in heel Drangedal +5 en stond er een straffe wind. Het deed me denken aan Nederland; daar waar de temperatuur aangenaam aan zou moeten voelen, maar het niet doet omdat het waait. Voor het gevoel, 'koud' dus! Hopelijk gaat het snel weer vriezen, zodat de gevoelstemperatuur weer aangenaam wordt...hahahhaha 


Grappig om te vertellen is dat de muntjes van 1 kroner (waarde 12 eurocent) regelmatig als O-ringetje onder een schroef worden gestopt... kan vast de bedoeling niet zijn van de Noorse Staat, maar het gebeurt hoedanook. Kan me ook voorstellen dat een zakje met O-ringen die daar speciaal voor gemaakt zijn, niet eens goedkoper zijn. Eens kijken in de doehetzelf catalogus... en wat zeg ik je... hetzelfde formaat ring kost 2 kroner... hahahaha 

Niet helemaal handig was het feit dat de deuren van de auto deze week op slot sprongen door weetikwat voor probleem. Ik ga even uit van bevriezing.
Raar fenomeen om in de auto te zitten en geen van de twee deuren open te krijgen van de binnenkant. Het raampje naar beneden draaien en de deur van buiten open doen helpt dan, maar ook dat was niet altijd mogelijk zodat ik via de passagiers portier naar buiten moest! Nouja!!!! De boel met kruipolie ingespoten, in de hoop dat dit niet meer gebeurt. 



'Steinras' - ook dit is Drangedal! Even buiten het centrum kwam de chauffeur eerder deze winter met lichte verwondingen en de schrik vrij. Je zal het op je pad tegenkomen! Uff! AUW!!!

Donderdag was de rit naar huis vanaf de norskkurs adembenemend! De maan reflecteerde, direct na een volle maan, weer zoveel zonlicht dat de omgeving sprookjesachtig werd. De bomen hadden nog de sneeuw van een week geleden op hun takken wat prachtige contouren gaf. Ik zou er tientallen foto's van willen maken, maar dat lukt gewoon niet met dit soort pracht van schemerlicht. Het beste kan je zoiets op een schilderij tonen denk ik.

Vrijdag een nieuwe afdaling in gedachte gehad... een groene piste met het nummer (12)... juist ja... ik geloof dat ik in plaats daarvan op de zwarte piste van (13...!) terecht ben gekomen... toen ik dat eenmaal in de gaten had, ben ik gestopt en ben ik te voet naar beneden gelopen. Ja een beetje laf, maar liever dat dan dat ze me tussen de bomen vandaan moeten plukken!

-