Sunday, 27 February 2011

(83) Ochtendgymnastiek

Sneeuw:

De laatste weken is er zoveel sneeuw gevallen dat mijn dagelijkse buitenwerkzaamheden op ochtendgymnastiek zijn gaan lijken. Om het pad van de auto naar de weg sneeuwvrij te maken heb je toch al snel een minuut of twintig nodig. Daarna kom je dan compleet bezweet het huis in en kan je lekker onder de douche opfrissen.
Ik denk in deze winter ook vaak aan het volgende: "Sneeuw is mijn business!" (Sneeuw is mijn werk!). Heel veel mensen zijn hier namelijk dagelijks in de weer met dat witte spul. De huiseigenaar is druk op zijn eigen erf, de boer met sneeuwfrees of schuiver op de secundaire wegen, en weer een ander op de hoofdwegen. En is er ook nog zoiets als een ski-senter waar veel mensen hun boterham verdienen met het vermaken van mensen in de sneeuw!. :-)

Ik ben inmiddels zo gewend geraakt aan het geluid van de sneeuw onder mijn schoenen, dat ik het vast zal gaan missen als het straks weer voorjaar is. Vooral als het flink gevroren heeft kraak en piept het van jewelste! Soms is het geluid zo vreemd dat je niet zou geloven dat het van de sneeuw komt: een ski-stok die je bij behoorlijke vorst in de vaste sneeuwlaag prikt klinkt als "tjuhw"... komt dat een beetje over? Vast niet... hahahaha.

Ik had al eens gemeld dat we hier in Norge vele soorten sneeuw kennen: donderdag echter viel er zowaar een soort van witte hagelslag uit de lucht...hahahahaha serieus! "Het hagelt... het hagelt... grote korrels Venz..."  En vrijdag kwam de 'oervariant' van sneeuw uit de lucht vallen; regen dus! Dat is best raar om te zien als je al zo lang gewend bent dat het in de vorm van sneeuw komt. Hadden we in oktober de laatste regen? Volgens mij wel.
Het 'snørydde' oftewel het opruimen van de sneeuw was op zaterdag een zware klus omdat de regen met de sneeuw was vermengd en er tevens 'natte' sneeuw gevallen was. Een aanslag op de spieren!


Het fenomeen 'sneeuwkristallen' hoe fraai is dat!!!! Ik kende het eigenlijk alleen van plaatjes, en in het begin van de week vielen er perfecte ijskristallen op mijn jas. Het kind in mij kon er bijna niet mee stoppen om ze stuk voor stuk te bekijken! SCHITTEREND MOOI!

En dan is er de 'maagdelijke' sneeuw, dat is eigenlijk geen speciaal soort maar het is de sneeuw waar ik in de ochtend op de piste mee geconfronteerd word. Een groot wit laken zonder sporen, in en in 'wit' en door het missen van enig contrast lijkt het net of je blind bent tijdens het skiën! Je voelt iets, maar je 'ziet' niet dat je vooruit gaat; je moet opzij naar de bomen kijken om te zien of er nog snelheid gemaakt wordt of, in mijn geval, niet te veel... "waar was dat heuveltje ook al weer..." en vervolgens merk je dat je ineens vooruit schiet... oeps...

De Liftchauffeur:

Ik heb het wel vaker over 'turven', maar hoe hoog is een turf eigenlijk? Volgens internet is een turf ongeveer 40 cm lang en 15 cm breed en hoog. Een kind van twee turven hoog is dan dus 80 cm, wat in mijn ogen best kan kloppen. :-) 

Er zijn dagen op de stoellift dat er veel jonge kinderen zijn, en dat heb ik het over kleuters van pak em beet twee of drie jaar... (1,5 turf hoog?) die moeten uiteraard door pappa of mamma op de stoel getild worden. Bij die actie draaien we dan de snelheid van de lift een stuk terug. Zijn de kids iets ouder, dan kunnen ze zelf gaan zitten. De afstand tussen de zitting en de ondergrond is maximaal 50 cm, en moet je als bestuurder inschatten of de onderbenen van de passagier lang genoeg zijn om te kunnen scharnieren, in plaats van dat ze tegen het bovenbeen omver geduwd worden. Een kleuter heeft normaliter te korte beentjes, dus gaat de snelheid er altijd met een paar punten af! We draaien standaard trouwens nooit sneller dan 1,4 m/s. We kunnen wel sneller, maar dan is de kans dat mensen vallen groter, en ben je echt heel druk bezig met vertragen/versnellen. 

Dat kinderen al héél jong leren skiën, dat is hier de gewoonste zaak van de wereld, maar laatst zag ik een pappa die zijn zoontje van ongeveer drie jaar oud op een snowboard had gezet. Het knaapje kon niets anders dan omvallen en dat had hij ook al aardig onder de knie...hahahha Nee ik moet niet lachen, want het was eigenlijk best zielig! Dan werd hij weer overeind getrokken, en een halve meter verder lag hij weer als een lappen-pop in de sneeuw. Een paar dagen later zat ik op het hoofdstation en had pappa het mannetje van zijn snowboard losgemaakt. Hij kon eindelijk zijn beentjes bewegen!  Het was de bedoeling dat ze weer op de lift zouden stappen, dus liep hij in zijn eentje doelgericht af op de eerste stoel die hij zien kon! Pappa kon roepen wat hij wilde, er was geen stoppen meer aan "eindelijk vrij!". Uiteraard zag ik het aankomen en remde ik al af, in afwachting of de vader snel genoeg in kon grijpen. Het was op het laatste nippertje dat hij het knaapje in zijn kraag greep, maar dat gebeurde tegelijkertijd met het indrukken van de noodstop. Het kind was uiteraard even niet te troosten, en snapte natuurlijk niets van de preek die hij van zijn vader kreeg! 


Ik denk trouwens dat de stoellift beneden een van de leukste stations is; de mensen lachen bijna altijd als ze eenmaal zitten. Ik denk dat het opluchting lachen is ofzo. En meisjes, daar zijn het meisjes voor, die giechelen zich een slag in de rondte! Zeker als de een al zit en de ander dan door het zijwaarts schommelen van de stoel ervoor zorgt dat ze bij elkaar op schoot komen te zitten... lachen dat ze dan doen, en aanstekelijk ook! 
En er wordt ook het een en ander gezwaaid naar de bestuurder, vooral de kleuters zwaaien heel leuk als ze voorbij mijn raampje komen. En ik zwaai met evenveel enthousiasme terug. Bovenop al die vrolijke gezichten hebben ze ook nog allemaal frisse rode konen... dat ziet er zo, ja hoe zal ik het zeggen, 'dubbel vrolijk' uit!

Donderdag een gast die véél te laat bij het stoeltje aankwam, maar hem toch hebben moest! Ik had kunnen vertragen zodat hij hem 'halen' kon maar dacht "neem jij de volgende maar, maat!". Zijn besluit was echter genomen, en hij zette een spurt in en kroop doodleuk over de leuning! En ging zitten alsof er niets aan de hand was! Je maakt wat mee als liftchauffeur! Hahahaha

Sinds vorige week hebben we ook een Belgische liftschauffeur, Stijn genaamd! Met onze vriend Colin uit Australia, ikzelf uit Nederland, en drie uit Norge... hebben we dus een behoorlijk internationaal liftbesturingsteam!

-