Saturday, 28 May 2011

(98) Seizoen écht gestart!

Deze week is dan écht het seizoen voor de groenten van start gegaan!
Je kan nog zo lang bezig zijn geweest met voorbereidingen in de kas, maar het is uiteraard de bedoeling dat het buiten onder de open hemel gaat groeien.
Van een leien dakje ging die start trouwens niet! 
Maandag had ik het plan om met het bewerken van de grond te starten; en daar zag ik best tegenop. Er stond zó veel gras en andere ongewenst groen, dat het bijna leek alsof het seizoen 2010 helemaal niet gebeurd was! Ik zuchtte nog maar een keer... en in mijn oor hoorde ik de bedweters al stellen dat ik gewoon weer had moeten ploegen...
Ik heb vaak genoeg vanuit de EKO-hoek gehoord dat je de grond zo min mogelijk moet verstoren. Slechts de toplaag losmaken is het beste. 'Ja okay'... ik zette de frees in het grasland en begon aan de 'klus'. Zwaar werk! Niet zozeer voor mij, maar de frees moest duidelijk zijn uiterste best doen. De frees heeft twee aangedreven wielen waardoor het voor de bestuurder slechts een kwestie van bijsturen is, en daarnaast druk uitoefenen zodat de messen diep genoeg komen. Een paar stroken gefreesd, en plots werd het geluid van de machine luider... ik zag dat de knalpot voor een groot deel losgetrild was. De machine ging, door het ontbreken van de nodige uitlaatcompressie, steeds slechter lopen, en ik kon dus niet verder. 


De rest van de dag bezig gehouden met beter uitzetten van de plantbedden middels hoekpaaltjes, en daarnaast met het maken van staken voor de snijbonen.
s'avonds kon ik het, een week eerder gekochte, lasapparaat uitproberen, die koop was dus goed gepland! 
Het dunne metaal van een knalpot is best lastig te lassen, wist ik van eerdere pogingen in een ver verleden, ergens in het Zuiden
Maar goed, het ging en het resultaat was goed genoeg. Geen schoonheidsprijs wellicht, maar dicht was ie.
Dinsdag een nieuwe poging voor het grondwerk. Naïef had ik gehoopt dat ik met één keer frezen toe zou kunnen. Ik moest terugdenken aan de loonwerker die bij ons destijds een keer extra over het land ging; 'voorfrezen' noemden ze dat. Goed dan, ik was dus aan het 'voorfrezen' en moest mij niet teveel storen aan de pollen gras, of stukken waar de frees gewoon niet goed door kon komen. Na vele meters te hebben gemaakt, besloot ik nog een extra gang over het stuk te maken, maar dan in de 2e versnelling. Dat ging rap joh!!! Hahahaha
Eigenlijk té rap, want veel resultaat leek het niet te hebben. Toen ik de volgende dag echter keek naar het stuk dat de tweede sessie niet had gekregen, was het wel duidelijk een nuttige actie geweest.

Door regen was de grond helaas te nat geworden, en kon ik die dag niet verder. Tja, 'de tuinderij is meer een loterij', zei mijn oom Adriaan vaak. En hij heeft gelijk, je kan voor een bepaalde dag veel plannen hebben, maar als de natuur een andere agenda heeft, dan heb je het te nemen zoals het komt.


Donderdag was het dan eindelijk zover, de eerste groenten konden geplant worden; boerenkool, broccoli, en een bed met kropsla. Fijn om weer aan de gang te zijn, en ook prettig dat ik bij alles wat ik doe het gevoel heb dat het gesmeerder gaat, dat lessen geleerd zijn, en efficiëntie is toegepast. De planten uit de kas zien er zó goed uit! Een lust voor het oog, en na het uitplanten bleven ze er fris opstaan door de kluitjes potgrond die er dit jaar aanzaten. Elke plant even groot als de vorige! Heerlijk werken is dat! Dit jaar heb ik op aanraden van diverse mensen gekozen om een stuk van de grond met worteldoek af te dekken. Zelf vind ik het een beetje 'onnatuurlijk' maar als je nagaat dat je na het planten ook geen onkruid meer hoef te schoffelen of te wieden... tel uit de winst! Nu is het gebruik van dergelijk doek de eerste keer wennen, en vergt ook een extra actie omdat je er plantgaten in moet snijden. Ook het tegengaan van 'opwaaien' baart me nog zorgen. De grond is niet waterpas, dus in het dal van het bed, zweeft het doek een beetje, en dan komt de wind er makkelijk onder, en heb je ineens voor het zicht geen plantjes meer staan.... das niet leuk!
Wellicht moet ik met stenen het doek verzwaren; immers stenen zat in dit land!



Deze week ook een echt landbouwers 'gevoel', omdat ik door puur toeval (ja, ja...) zag dat er een nestje met eitjes in een bed lag die ik nog moest frezen. Ik liep langs het bewuste bed om te zien waar de aardbeienplanten van vorig jaar stonden, die moest ik verplanten voor ik de frees zijn werk kon laten doen. Een nestje! En uiteraard wist ik al van welke vogel. Mijn vrienden van vorig jaar waren ook nu weer druk in de weer op het land; de Witte Kwikstaart dus. Ik gaf al eerder aan dat ik een zwak heb voor die beestjes. Waar ik aan het frezen was liepen ze op een afstand van nauwelijks een meter met me mee, om insecten te vangen. Koddig gezicht!
Een nestje!!! Ik herinnerde mij een uitzending van 'Van Gewest Tot Gewest' waarin een boer midden in zijn land een 'eilandje' had die hij niet geploegd had. "ja daar ligt een nest met Kieviet eieren, dus moest ik er om heen" vertelde boer in alle ernst. En dus werd het bewuste bed door ondergetekende overgeslagen. Wel hoopte ik dat het uitbroeden niet te lang zou duren, ik moet immers verder... En wat denk je? Vandaag liggen er zes prachtige kuikens in het nestje! Een eitje is wat later, of komt niet uit. Grappig om te vertellen dat deze kuikens van nature als bescherming, in het geheel geen geluid maken als de bekjes opengaan. De natuur is slim! Zo kwetsbaar op de grond liggen en dan herrie maken... nee dat zou vragen om moeilijkheden.





"De meeste kansen worden gemist, omdat ze zijn vermomd als werk." 
Thomas Edison
-