Sunday, 24 July 2011

Zwarte vrijdag!

Mijn land is vrijdag diep geraakt, en daarmee ikzelf. Deze editie zal er dan ook niet een zijn zoals jullie gewend zijn. Ik kan het deze week even niet opbrengen. Hopelijk heb ik volgende week weer 'zin'!

Vrijdag zag ik de koppen in de internetkrant en kon niet geloven dat ik naar een straat in Oslo keek! Een waar oorlogsgebied, en men sprak al voorzichtig over zeven doden. Elders op de pagina stond een stuk over een beschieting ergens op een eiland, op het eerste gezicht was het drama in Oslo ernstiger... tot ik verder las en zag dat er sprake was van 80 doden... ongelofelijk!
Het werk van slechts één kerel die van mening is dat hij een statement diende te maken tegen de regering en om aandacht te krijgen voor zijn rechts-radicale ideeën...

Norge is diep geschokt en mogelijk nog dieper in rouw verzonken.
Ik rouw mee met hen die dierbaren verloren hebben, en ook met hen die getuige waren van de gruweldaad op Utøya! Zij zullen getekend zijn, gebroken voor hun leven. Hoe kan je ooit nog de slaap vatten, als je steeds wanneer je je ogen sluit het drama weer achter je ogen getoond zult krijgen?! 


De impact van dit alles!
De actie van een slachter... die in anderhalf uur jonge mensen de dood injaagde.
Ik krijg er mijn brein niet om! En waarschijnlijk, met mij vélen die er niets van begrijpen. We kunnen slechts in ongeloof het hoofd schudden, en hopen dat we wakker worden uit deze nachtmerrie! Zaterdag heb ik niets anders kunnen doen dan de uitzendingen van de NRK te volgen en de updates in de krant te lezen. Bij elk beeld hopend op iets waardoor ik het kan begrijpen, bij elk gelezen woord hopend op een verklaring... maar niets van dat alles!
Oproep!

Aan hen die rechts-radicale ideeën hebben wil ik bij deze vragen eens goed te kijken naar wat hier op vrijdag gebeurde, en daarna de eigen motieven grondig onder de loep te nemen.

Wordt het niet tijd dat we de ogen openen en zien dat we samen op deze wereld wonen en er samen iets van maken moeten?
Wordt het geen tijd dat we leren inzien dat samenwerken de enige weg naar de toekomst is?
Gaan we inzien dat we stuk voor stuk recht hebben op een plek op deze aarde? Dat we met elkaar een familie vormen? 
Dat we leren snappen dat het in het gezin ook wel eens rommelt, maar dat we elkaar wel steeds als familie respecteren?

Mijn gedachten gaan uit naar allen die hun leven verloren hebben op 22 juli. Dat zij met hun offer de mensheid tot nadenken zullen zetten, zodat deze dag nooit vergeten zal worden!

Ik sluit zoals gebruikelijk af met een mooie gedachte:

"Onze belangrijkste taak is te streven naar deugdzaamheid in ons handelen.
Onze innerlijke balans en zelfs ons bestaan hangen er van af.
Alleen deugdzaam handelen kan het leven mooi en waardig maken."
Albert Einstein

-