Sunday, 16 November 2014

(222) Als het gras twee kontjes hoog is


…hertjes kijk dan heel goed uit!
Deze zomer had onze buurman duidelijk geen tijd om het gras te maaien, dat was daardoor zeker een meter hoog geworden!
Wij maken er als EKO-boeren een goede gewoonte van om het veld na te lopen op de aanwezigheid van Ridderzuring waar ik al eerder melding van maakte op mijn blog. Dit jaar was het niet zo erg als vorig jaar, wat me zegt dat ik het klusje destijds goed gedaan heb. Dat geeft de boer moed! Hoe dan ook moet het hele grasland nagelopen worden en dat is toch wel een paar voetbalvelden groot!
Het hoge gras maakte de klus niet makkelijker, hoewel je daardoor wel beter kon zien waar je al eerder gelopen had. Elk nadeel heb zijn voordeel…hahaha

Nou ja, uiteindelijk kreeg ik hulp van Michal. En daarmee schoot het beter op! Al is het met twee personen weer minder makkelijk om te bepalen waar je moet lopen om het veld geheel gezien te hebben.
Op een bepaald moment roept hij me en ik ga kijken wat er aan de hand is.
Ligt er een kleine ree helemaal opgekruld tussen het hoge gras te slapen. Hoewel ´slapen´ kon je het niet noemen. Het diertje leek uitgeteld, bewoog, maar heel traag. “We kunnen hem hier niet laten liggen! Als de machine komt is hij er met een dergelijk traag gedrag, geweest!”
We besloten het beest mee te nemen en op de boerderij na te vragen wat te doen.
Een van de buren stelde dat we het beest beter konden laten liggen: de moeder was vast weggevlucht en kan het kind nu mogelijk verstoten.
Ja lekker, denk je iets goeds te doen, krijg je dit! “Hoe kan ik het laten liggen, dan is het ten dode opgeschreven!”.
Er werd mij verzekerd dat het écht het beste was, en het écht wel zou vluchten als het erop aankwam.


De bedrijfsleider belde een buurman die als natuurvriend er verstand van zou hebben. Hij vertelde hetzelfde. Goed, dan breng ik hem wel weer terug! Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan! De plek waar het dier eerder had gelegen was niet te vinden, dus legden we hem ergens daarbij in de buurt. Ter bescherming vond ik dat we er een witte stok naast moest plaatsen, zodat de maaimachine alert zou zijn op iets in het gras. Na deze actie gingen we weer verder met de Ridderzuring. Uiteindelijk kwam de milieuvriend ook nog even op het veld een kijkje nemen, en vroeg waar het beest lag. “Nou daar bij die stok.” wees ik, “dat dacht ik al ja, dan ik de ree al verdwenen” zei hij.
Ik kon nauwelijks geloven dat het schijnbaar weerloze beest dat in zo´n korte tijd voor elkaar had gekregen.

Het was een bijzondere ervaring om met zo´n klein beest in de armen rond te lopen. Het hoofd van het dier bleef bij elke beweging van het lijf roerloos. Fascinerend! 


“Wie leeft van het gevecht met de vijand, heeft er belang bij die vijand te behouden.”
Friedrich Nietzsche


-